Beeld u eens in : een super gemotiveerde hockeyer speelt met veel enthousiasme en wilskracht de wedstrijd van zijn leven. Na 20 minuten krijgt hij echter een bal tegen zijn hand. Pech. Hij moet er af om zich te laten verzorgen. Hij kan onmogelijk onmiddellijk terug het veld op, hij heeft er nochtans zin in. Hij moet geduldig zijn, wachten tot zijn hand minder pijn doet. Hij legt er zich bij neer, maar houdt de moed erin door zich voor te nemen om, wanneer hij het veld terug op mag, de tegenstander alle hoeken van dat veld te laten zien. Hij weet dat hij het kan, hij gelooft erin.

Bij de start van de tweede helft kan hij eindelijk weer het spel hervatten. Zijn motivatie is enorm wanneer hij het veld op stormt. Hij gaat er direct voor, het lukt. Hij dribbelt als een bezetene, schermt de bal goed af en nadert de cirkel, het doel komt in zicht. Plots voelt hij een ondraaglijke pijn, wanneer een stick hard tegen zijn reeds gekwetste hand terechtkomt. Hij heeft echt geen geluk.

Een ‘brace’ is voor hem nu de enige oplossing. Hij kan dit maar moeilijk verkroppen, begrijpt niet waarom dit hem overkomt. Spijtig genoeg zwelt zijn hand enkele minuten later zodanig op, dat de ‘brace’ er weer af moet. Deze keer is het voor hem helemaal gedaan met de wedstrijd. Wat een pech. Hij moet geopereerd worden. Het wordt hem allemaal teveel, ondanks de aanmoedigingen van het publiek.

Na de operatie kan de genezing van zijn hand eindelijk beginnen. De pijn wordt minder en minder en hij kan zijn hand steeds beter bewegen. Nochtans wordt hij overmeesterd door twijfels. Hij heeft de indruk dat hij zelfs niet meer weet hoe een stick vast te houden, laat staan dribbelen en scoren. Maar hij mag de moed niet opgeven. Indien hij opnieuw wenst te kunnen hockeyen, zal het aan hem zijn om een self-pass te spelen. Niet evident, hij zal tegenover een pak tegenstanders komen te staan die hem allen de bal zullen willen afnemen. Maar met een beetje geluk zal hij op een teamgenoot kunnen rekenen om hem te helpen. Na de eerste self-pass zal ongetwijfeld een geslaagde, zij het nog wat aarzelende pass volgen. En dan zal hij voelen dat hij terug in het spel is.

Soms denk ik dat het leven een beetje zoals een hockeywedstrijd is, maar met nog ingewikkeldere spelregels…

_________________________________

Imaginez un joueur de hockey super-motivé, enthousiaste et volontaire, qui joue le match de sa vie. Au bout de 20 minutes, il encaisse une balle sur la main. Pas de chance. Il sort et se fait soigner. Impossible cependant de recommencer à jouer tout de suite, malgré qu’il en ait très envie. Il doit patienter, attendre que sa main soit moins douloureuse. Il comprend, se motive en se disant que dès qu’il pourra reprendre le match, il va en faire voir de toutes les couleurs  aux adversaires. Il y croit ferme, il va y arriver.

A la seconde mi-temps, il peut enfin remonter  sur le terrain, gonflé à bloc. Il se lance, se donne à fond et ça lui réussit.  Il dribble comme un fou, parvient à garder la balle, s’approche du cercle, le goal est là, devant lui. Soudain une douleur épouvantable l’ébranle. Il vient d’encaisser un coup de stick sur sa main déjà blessée. Il n’a vraiment pas de chance.

Il faut lui mettre une attelle. C’est la seule solution. Il a du mal à l’accepter. Il ne comprend pas pourquoi ça lui arrive. Malheureusement, sa main enfle  tellement qu’il faut enlever l’attelle quelques minutes plus tard. Quelle malchance. Il faut l’opérer. Cette fois, c’est fini, il peut oublier le match. Malgré les encouragements du public, il craque, c’est trop. 

Après l’opération, sa main commence enfin à se rétablir. Elle lui fait moins mal et il parvient à la bouger de mieux en mieux chaque jour, mais pourtant il est envahi de doutes. Il a l’impression de ne même plus savoir comment tenir un stick en main, alors dribbler, marquer, c’est exclu. Mais il ne peut pas baisser les bras. S’il veut arriver à rejouer, ce sera en effet à lui de faire une self-pass. Pas facile car il devra faire face à plusieurs adversaires prêts à lui prendre la balle. Mais avec un peu de chance, un de ses coéquipiers sera là pour l’aider.  Après la self-pass, il réussira certainement à faire une passe, peut-être encore un peu hésitante, mais efficace quand même. Et là, enfin, il se rendra compte qu’il est à nouveau rentré dans le jeu.

Je me dis parfois que la vie c’est un peu comme un match de hockey, mais avec des règles encore plus compliquées…