In een meer-dan-perfecte wereld zou ik op een mooie morgen in augustus mijn mails opendoen, om er een uiterst duidelijke boodschap te vinden van de coaches van mijn hockeyende kinderen en andere super georganiseerde vrijwilligers, met de ‘handleiding voor ouders van hockeyende kinderen op RHHC’ (nvdr: Royal Herakles Hockey Club).
Ik zou enkel nog een hyperlink moeten aanklikken om alle nuttige en noodzakelijke info betreffende mijn bovenvermelde hockeyende kinderen op mijn PC of PDA te downloaden. Ten gepaste tijde zou ik dan door deze moderne elektronische toestellen verwittigd worden van de plek (waarvan de coördinaten ondertussen naar mijn GPS vertsuurd werden) waar ik geacht wordt mij te begeven, om mijn desbetreffende hockeyende kinderen toe te laten om te trainen en/of hun wedstrijd te spelen, terwijl een boodschap van dank uiteraard reeds automatisch naar de coaches en/of ploegverantwoordelijken verstuurd zou zijn.
In een bijna-perfecte wereld zou ik eind augustus beginnen met de organisatie van de diverse activiteiten van mijn hockeyende kinderen. Ik zou daarvoor de website van RHHC (nvdr : cf. supra) raadplegen, alwaar ik enkele nuttige inlichtingen zou vinden om het goede verloop van deze activiteiten te verzekeren. Bij gebrek aan genoeg info zou ik, na wat opzoekingswerk, de gegevens terugvinden van de verschillende verantwoordelijken die mij zouden kunnen verder helpen. Deze verantwoordelijken zouden dan mijn vragen snel en met veel goede wil beantwoorden of me, indien nodig, doorverwijzen naar nog beter ingelichte mensen. Na een doeltreffend en goed geolied programma te hebben uitgewerkt voor het vervoer, de shuttle, de wedstrijden en dergelijke meer, zou ik dan de tijd nemen om deze verantwoordelijken te bedanken.
In een onperfecte wereld zou ik compleet vergeten dat het hockeyseizoen weldra opnieuw van start gaat en zou ik ontzet inzien dat het meer dan tijd is om vervoer&co te beginnen organiseren. Aangezien de website van RHHC (nvdr : cf. supra) ‘under construction’ zou zijn en aangezien ik geen enkele mail zou hebben gekregen, zou ik naar de ex-coach van één van mijn hockeyende kinderen bellen, die me spijtig genoeg het foute nummer van een verantwoordelijke zou doorgeven. Ontredderd zou ik dan een vriendin bellen die me zou laten weten dat ze, gezien de tegenstrijdige informatie die ze met veel moeite heeft kunnen bekomen, ze nog steeds niet weet in welke ploeg haar kinderen zullen spelen, wat het heel moeilijk maakt om te raden op welke dagen en uren de trainingen zullen plaatsvinden. Gefrustreerd zou ik dan mijn hockeyende kinderen gaan inschrijven voor badmintonlessen en zou ik de club een mail vol met verwijten toesturen.
In ons eigen wereldje zou het waarschijnlijk al volstaan om enerzijds de communicatie te verbeteren en anderzijds wat toleranter te zijn. Niet evident, maar indien iedereen een beetje meewerkt, zullen we ons uiteindelijk misschien realiseren dat er één zaak is die ons allen samenbrengt: RHHC (nvdr : cf. supra).
___________________
Dans un monde plus-que-parfait, j’ouvrirais mes mails un beau matin d’août et découvrirais un message très clair de la part des coaches de mes enfants-joueurs de hockey et autres responsables bénévoles méga-organisés, accompagné du ‘manuel pratique à l’attention des parents de joueurs de hockey du RHHC’ (ndlr: Royal Herakles Hockey Club).
Il me suffirait ensuite de cliquer sur un hyperlink pour sauvegarder toutes les infos utiles et nécessaires concernant mes-dits enfants-joueurs de hockey sur mon PC et/ou autre agenda électronique. En temps utile, je serais avertie par lesdits moyens électroniques modernes de la nécessité de me rendre à un endroit spécifique (dont les coordonnées auront déjà été transférées vers mon GPS) pour permettre à mes-dits enfants-joueurs de hockey de s’entraîner et/ou de pratiquer leur sport favori. Un message de remerciement serait bien entendu envoyé automatiquement auxdits coaches et/ou responsables.
Dans un monde presque parfait, je commencerais à organiser les diverses activités de mes enfants-joueurs de hockey fin août et consulterais le site du RHHC (ndlr: cf. supra), où je trouverais quelques renseignements utiles pour assurer le bon déroulement desdites activités. A défaut d’informations suffisantes, je trouverais en cherchant un peu les coordonnées des divers responsables à même de m’informer davantage. Lesdits responsables répondraient rapidement et avec bonne volonté à mes diverses questions ou m’orienteraient vers des personnes encore plus qualifiées, si nécessaire. Après avoir dressé un programme efficace et bien huilé des navettes, shuttle, matches et autres, je prendrais soin de remercier lesdits responsables.
Dans un monde imparfait, j’oublierais que la saison de hockey reprend bientôt et me rendrais compte avec effroi qu’il est grand temps de penser à organiser navettes et c°. Le site du RHHC (ndlr: cf. supra), étant ‘en cours de construction’ et n’ayant reçu aucun mail, je téléphonerais à l’ancien coach d’un de mes enfants-joueurs de hockey, qui me donnerait le numéro malheureusement incorrect d’un responsable. Désemparée, j’appellerais une copine qui me signalerait que, vu les infos contradictoires qu’elle a réussi à obtenir avec peine, elle ne sait toujours pas dans quelle équipe joueront ses enfants et ne peut donc pas deviner quels sont les jours et heures d’entraînement. Frustrée, j’inscrirais mes enfants-joueurs de hockey à des cours de badminton et enverrais un mail plein de reproches au club.
Dans notre petit monde à nous, il suffirait sans doute d’améliorer d’un côté la communication et de l’autre la tolérance. Pas facile, mais si chacun s’y met, nous finirions par nous souvenir qu’en fin de compte une chose nous unit tous: le RHHC (ndlr: cf. supra).