Op een Nieuwjaarsreceptie zeggen mensen vreemde dingen. Ik vind dat vrij verontrustend, iemand die beweert: “Ik heb het koud, maar heb ook geen jas aan”... terwijl ik kan zien dat hij de op een publiek evenement wenselijke kleren wel degelijk aan heeft. Dan vraag ik me af welk ander kledingstuk hij ‘ook’ vergeten is. Neen, niet zijn muts. Draagt hij nooit, ik heb het gevraagd.

Op een Nieuwjaarsreceptie doen mensen vreemde dingen. Ze klonteren samen. Vooral onder de terrasverwarmers. Een positief neveneffect hiervan is dat je nieuwe mensen leert kennen, want je weet nooit wie zich ook komt opwarmen. En als het gezelschap tegenvalt of echt saai wordt, ga je gewoon iets te eten halen om eraan te ontsnappen… en andere mensen te ontmoeten in de wachtrij aan het kraampje. Sociale samenklontering heet dat.

Op een Nieuwjaarsreceptie veronderstellen mensen vreemde dingen. Ze denken dat we amper honger hebben. Ze zijn dus verbaasd als alles op is. Ze vinden ons gulzigaards. Ze voelen zich toch een beetje schuldig als ze al die rommelende magen horen. Ze worden wat zenuwachtig, bespreken de situatie, denken na en schieten in actie. Ze doen er alles aan om een oplossing te vinden. Bedankt voor de hamburger. Al had ik liever wok gegeten. Ik had er maar vroeger aan moeten denken.

Op een Nieuwjaarsreceptie wensen mensen vreemde dingen. Als mensen je eind januari veel geluk en een goede gezondheid wensen, is dat dan verhoudingsgewijs bedoeld of betekent het dat je nog recht heb op je volledige quota voor 2012? Tof, want als januari ongelukkig en/of ongezond was, kan het alleen maar beteren: je mag immers nog genieten van een volledig jaar geluk en gezondheid op slechts 11 maanden tijd! Super, neen?

De dag na een Nieuwjaarsreceptie schrijven mensen vreemde dingen…