Denk vooral niet, trouwe lezer, dat ik uw welverdiende en zonnige vakantie wil storen, maar ik zit verveeld met wat je best als een gedragsstoornis kan beschrijven.

Het begon ongeveer drie weken geleden, toen ik de hele keuken heb behangen met brede witte en donkerblauwe strepen. Mijn man begreep niet waarom, maar het past toch zo mooi bij het purperrood tafelkleed.

Op een dag ben ik in de tuin plots een tribune beginnen bouwen met de Quadro, ... met blauwe tegels als zitjes. Heb bijna mijn been gebroken toen ik erop ben gaan staan en al springend luidkeels “Komaan Herakles !!” heb geroepen. Alles is ingestort. Een Quadro is minder stevig dan een tribune.

Vorige week heb ik dan een geel polohemd gekocht voor mijn oudste zoon. Hij begreep niet waarom, ik heb gelogen dat geel hem beter staat dan fuchsia. Ik maak me trouwens niet meer kwaad op de kinderen, ik fluit en deel rode kaarten uit. Ben bijna gestikt. Fluiten met een gebitsbeschermer is gevaarlijk.

Gisteren was een zware dag. Heb me als hockeyspeelster gekleed. Heb alle hockeytassen en sticks in de koffer geladen en ben vertrokken. Tien minuten later rook de auto al naar hockey. Ben tot de club gereden. Heb een gat gegraven in de parking en ben er een tiental keer over gereden... zalig, het gevoel van die vertrouwde hobbeligheid.

U vraagt zich waarschijnlijk af of ik het heb gedaan, of ik het heb aangedurfd. Neen, zo moedig ben ik niet. Het veld lonkte nochtans verleidelijk naar mij, op slechts enkele meters, achter de behaaglijke omheining. Prachtig. Bij de gedachte dat ik het met mijn blote voeten zou betreden, ben ik in tranen uitgebarsten. Ik ben er nog niet klaar voor. Maar ik kom terug, beloofd .... en dan ga ik ervoor. 

Acute chronische Heraklesverslaving, kan je dat eigenlijk laten behandelen ?

_________________________
 

Sans vouloir aucunement gâcher les vacances de mes chers lecteurs, que j'espère ensoleillées et bienfaisantes, j’aimerais leur soumettre une petite question concernant des constatations que j’ai faites ces dernières semaines et qui me tracassent de plus en plus. J’ai comme l’impression d’être dans un état second, je fais des choses peu ordinaires, voire inquiétantes.

Tout a commencé en passant devant un magasin de déco. J’ai vu du papier peint à larges bandes bleues et blanches. Je n’ai pas pu m’empêcher d’acheter sept rouleaux. J'ai tapissé toute la cuisine. Mon mari n’a pas compris pourquoi, j’ai dit que ça faisait joli avec la nappe amarante.

Un jour, en voyant le Quadro au jardin, je me suis mise à construire une tribune,… j’ai mis des plaques bleues sur le dessus. J’ai failli me casser la jambe en grimpant dessus et en criant très fort ‘’Allez, Herakles !!!’’. Tout s’est écroulé.  Un Quadro, c’est nettement moins solide qu’une tribune.

La semaine passée, j'ai acheté un polo jaune pour mon fils aîné. Il n’a pas compris pourquoi, je lui ai fait croire que ça lui allait mieux que le fuchsia. Je ne me fâche d’ailleurs plus sur les enfants, je siffle et je distribue des cartes rouges. J'ai failli m'étouffer. Siffler avec un protège-dents, c’est dangereux.  

Le pire, c’était hier. Me suis habillée en hockeyeuse. J’ai casé tous les sacs et sticks que j’ai trouvés dans le coffre de la voiture et je suis partie. Au bout de dix minutes, ça sentait déjà le hockey. J’ai roulé jusqu’au club. J’ai pris une pelle et creusé un trou dans le parking. Je suis passée dessus en voiture une dizaine de fois… bonheur total de sensations familières enfin retrouvées.

Vous vous demandez sans doute si je l’ai fait, si j’ai osé? Non, je n’en ai pas eu le courage. Je l’ai vu de loin, blotti bien à l’abri derrière sa ravissante clôture, scintillant dans toute sa splendeur. Rien qu’à l'idée de l’effleurer de mes pieds nus, j’ai fondu en larmes. Trop dur. Trop tôt. Je reviendrai et là, c’est promis… j’irai embrasser le terrain.

C’est grave vous croyez, l’herakléomanie aiguë chronique ?